هیچکس

دستگیرم شد که هیچکس، نه حتی تو، نمیتواند بفهمد من چطور با آن فقدان کنار میآیم. خیال میکردم تو می فهمی، خیال میکردم میتوانیم چند کلمه با هم قسمت کنیم. درست است، شاید من کلمههای زیادی از تو میخواهم. دلم میخواهد این را حدس بزنی و همهی نشانهها را از بین میبرم. این خواسته دیگر روی پیشانیام نیست. دیگر از او حرف نمیزنم. گاهی فقط کنایهای دور. هیچوقت شکایت نمیکنم. حتی گاهی قیافهام شاد است، حق با توست. دوباره از دست زندگی عصبانی شدهام، عصبانیتی که آدم را لای منگنه میگذارد. بازی درمیآورم. اما این چهرهی تازه به درد نمیخورد. به درد تو نمیخورد انگار، همانطور که میگویی، آدم فکر میکند من روی قصهی خودم خط کشیدهام. هیچچیز به درد نمیخورد، میدانم. نه ماندن در مالیخولیا، نه باز کردن راهی تازه.

باید جایی را ابداع کنم که وجود ندارد، جایی برای مرگ. باید صاف و مستقیم به مرگ نگاه کنم بیآنکه دیده شود. نه خیلی حاضر نه خیلی غایب نه خیلی زنده نه خیلی مرده.
باید چرخی زورکی بزنم، سازشی که به کار همه میآید. من باید به درد همه بخورم.

ولنتاین ات مبارک

پانوشت:کپی از گلاره چگینی